Å - kor eg likar sarte, monokrone, naturlege interiør. Svart-kvite eller kvit-kvite interiør der teksturane får spele ei viktig rolle. Ro for auga, kvile for pulsen. Nydeleg.
Berre ein snartur innom for å sei hei! Det er travle tider - julespeltravelt. Mykje folk i sving, ungar og vaksne, amatørar og proffar. Det blir stort! Eg jobbar med kostyme og scene, det er både utfordrande og artig. 
Blesten syng framleis - hovudet er fylt til randen av godlyder; susing i gule tretoppar, rasling i tørre blader på bakken, barnelatter. Lauvkrig med den fine gjengen min. Så godt for både auge, øyre og hjarte. Eg har lagra det på den interne harddisken. Til å hente fram igjen når vinteren blir for grå og kald. Til å lune seg på. 
Dyra er visst i fleirtal hjå oss. No er òg ein spurv komen, og sit fullstendig harmonisk ilag med musa, som kikkar ned på det beitande rådyret. Ungane syns ikkje det er det minste rart heller, dei er vande med små venner som dukkar opp her og der...
Gårsdagen var ein svært vellykka inspirasjonskveld! Slik måtte det jo bli, når miksen er Brigitta, eit knippe engasjerte Landåsdamer og eit utruleg lekkert skulpturmuseum!
Jajasann. Dagane går, og formen går sakte i rett retning. Om enn det kjennes lite produktivt å vere sjuk - så har eg iallefall fått produsert ein beskjeden haug med bestemorruter. Nå når rutene går utan problem, tenkte eg at eg skulle forsøke meg på desse fine stjernene, som snille Loppelilla la ut ei bildeoppskrift på igår! Det nærmar seg tross alt jul...
Eg er utan tvil ein barnsleg sjel. Eg likar enkle teikningar, gjerne frå ei ivrig barnehand. No når 5-åringen endeleg har begynt å teikne figurativt - blir mange av dei sjarmerande "trolla" hengt opp rundt omkring. Denne er så blid - at det er umogeleg å la vere å smile tilbake! Akkurat som artisten faktisk!